Bekijk de reisverslagen van vergelijkbare reizen

Langlaufen in de Bedafse Bergen

Noord-Brabant

23-02 t/m 25-02-2024

In februari was het tijd voor wintersport in eigen land.  We kregen langlaufles op de kunststofbaan en op het zand van de Bedafse Bergen. Zondag maakten we een mooie wandeling in de Maashorst en het Herperduin, een uniek oergebied met bossen en stuifduinen. Lees de verslagen van deelnemers Jolien (dag 1) en Kristel (dag 2).

Langlaufen met een Brabants tintje

Dikke wolken pakken zich samen boven de Brabantse Bedafse bergen samen. Gehuld in lichtgewicht regenkleding en geavanceerde ademende outdoorkledij komt een groep van 12 actievelingen aan in een wel erg bijzonder stukje Brabants bos. Het zijn 40’ers (of gevoelsmatig 40’ers) van Salto Reizen, die allemaal één ding gemeen hebben: ze hebben allemaal zin in een actief en gezellig outdoorweekend, om de troosteloze Nederlandse winter nog een beetje aangenaam te maken. En actief en gezellig wordt het!

Ze worden opgewacht door Wim en Matti van de langlaufvereniging, die hen een dag laten kennismaken met langlaufen. “Kan dat in ons Brabant?” horen we je denken. Ja, en hoe!

Na een warm welkom met koffie en thee, gaat de groep aan de slag. Materiaal passen, een uitleg van de techniek en een paar keer heen en weer op de oefenbaan. Een enkeling van de groep heeft al ervaring met langlaufen en glijdt al meteen als een hinde over de kunststof loipe. Een ander hobbelt voorzichtig met lange latten onder de voeten over de kunststof baan, onder aanmoediging van Matti: “niet lopen maar glijden! Schop je voeten naar voren!” Weer een ander valt te pas en te onpas om, tot hilariteit van de rest. Wim spuit intussen wat groene zeep bij de borstels, “biologisch afbreekbaar en je kan het drinken!” roept hij trots. Leuk is het zeker, of je de techniek nou snel of minder snel onder de knie krijgt.

Intussen komt het zonnetje ook voorzichtig kijken naar wat daar beneden allemaal gebeurt. Het is toch fantastisch om in zo’n mooie omgeving te oefenen op de kunststofbaan, om vervolgens de Bedafse zandheuvels op te gaan en naar beneden te rutschen. Hoe je omhoog klimt met latten onder je voeten? Nou gewoon, zegt Matti, als een waggelende eend: heupen naar voren, rechtop, latten schuin in het zand zetten en grote passen zetten. Simpel! En hoe je naar beneden gaat? Wim, een kwieke 70’er die nog wedstrijden wint, is daar heel duidelijk over: latten recht naast elkaar, door je knieën, kont naar achter alsof je moet poepen, gaan en dan vooral… NIKS DOEN! Makkelijker gezegd dan gedaan voor sommigen. Maar uiteindelijk komt iedereen naar beneden.

Wim en Matti hebben er zelf ook lol in en nodigen de groep uit om ook het biatlon schieten nog uit te proberen. Een mooie kans die we natuurlijk niet laten… schieten!

Het is een inspirerende dag. Langlaufen is fysiek uitdagender dan je zou denken. Matti en Wim zijn een mooie inspiratie voor deze 40’ers hoe je fit ouder kan worden. Voor verschillende van de groep ruikt dit naar meer.

Bedankt Matti en Wim. Tot de volgende keer!

Van 10 naar 3 deelnemers in 21 wandelkilometers

Op de 2e dag stond een wandeltocht op het programma door 2 natuurgebieden, de Maashorst en Herperduin.

Aan het ontbijt was de groep met tien deelnemers nog compleet.
Maar één van de deelnemers had zich nog niet in wandeltenue gekleed.

Vanwege studieverplichtingen besloot ze in het hostel achter te blijven en de vaatwasser te legen.
Toen waren er nog negen.

Op naar de bushalte voor de bus die ons naar het natuurgebied zou brengen.
Onderweg naar de halte besloot deelnemer twee dat zij een andere bus te nemen die haar naar huis bracht.
Toen waren er nog acht.

Maar geen bus op zondag, wat een sof!
Dan maar op militair marstempo naar het busstation, bus net gehaald. Wat een bof!

De volgende hindernis bleek het oversteken van de snelweg.
De kortste weg was via de natuurbrug, was de conclusie na kort overleg.

In onze door Mattie geleerde visgraattechniek met eendenpas vielen we de natuurbrug aan,
Om vervolgens voor een hek met prikkeldraad te staan.

Dus toch de omweg maar genomen,
En na al deze tegenslag stonden we toch eindelijk in een bos met bomen.

Ons avontuur kon nu echt beginnen. Voorwaarts ging het, langs kabouterhuisjes, runderen en paarden, door bos en hei.
Pauze op een bankje met een flinke plensbui erbij.

Tijdens de lunch stond voor de liefhebber ook een demonstratie plastuitgebruik op het programma, voor de discretie wel op gepaste afstand van het lunchtafereel.
Toen het gesprek daarna over ging over het gebruik van de term damesartikelen op de paklijst, werd het de twee deelnemende mannen toch wat te veel.

Na de lunch besloot deelnemer drie tot haar eigen d-tour terug naar start.
Toen waren er nog zeven in plaats van acht.

Aangekomen bij het begin van natuurgebied Herperduin, raakte de groep helemaal los.
Waarom helemaal lopen tot Ravestein, als er ook een afslag gaat naar Oss?

“Onze wegen scheiden hier,”
zei nummer zeven en zij kreeg bijval van nummer zes en vijf, en toen waren er dus nog vier.

Die vier deelnemers  vervolgden hun weg langs vele vennen, overstroomde bospaden en bemoste boomstronken tot aan een pannenkoekenhuis.
Daar stond de auto van nummer tien, zij bracht nummer vier thuis.

Na een welverdiende pauze met pannenkoek en chocolaterie,
Vervolgden we onze weg, met nog maar drie.

De laatste etappe ging over de weg naar station Ravenstein,
Dit station zou na 21 wandelkilometers eindpunt zijn.

Op een enkele bui na, beloond met regenboog.
Hielden we het het hele weekend verrassend droog.